<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=1122557164519905&ev=PageView&noscript=1" />

BUSINESS AS USUAL

Vanmorgen snelde ik nieuwskoppen. IJskappen van Groenland smelten zeven keer sneller dan dertig jaar terug. De cijfers komen overeen met de somberste voorspellingen van het VN-klimaatpanel. Ondertussen presenteert Eurocommissaris Frans Timmermans het EU-klimaatplan. Vrijwel de hele Europese wetgeving gaat op de schop. Er zijn ‘miljarden euro’s’ nodig. En dan zie ik nog deze: Het eerste elektrische vliegtuig maakt een geslaagde testvlucht in Canada en het eerste Nederlandse zonnepark op zee overleeft de storm en wekt energie op. We zitten er middenin, een diepe klimaatcrisis, we staan voor een ongekend grote uitdaging. We weten het ergens allemaal…….het comfortabele leven van nu, moet op de schop. Toch is de dag van vandaag gewoon weer ‘business as usual’. We zijn opgestaan en gestart aan de dag zoals aan alle andere dagen.
 
Mijn twee oudste kinderen (12 en 14)  keken naar een experiment van TV ‘mindf*ckspecialist’ en illusionist Victor Mids. In een kamer met 30 mensen werd rook naar binnen geblazen. 29 mensen waren geïnstrueerd om NIET te reageren, ze bleven zitten. 1 persoon was niet geïnstrueerd……en toch bleef hij zitten. Het is geen onbekend experiment. Wetenschappers onderzochten dit fenomeen al eens en ontdekten dat mensen, als ze alleen waren, alert op de rook reageerden, maar als er meerdere mensen in de kamer waren keken ze eerst rond om te zien wat anderen deden. Als die kalm bleven, bleven ze zitten, zelfs als de kamer zo rokerig werd dat het moeilijk werd om nog te zien en als mensen begonnen te hoesten en in hun ogen begonnen te wrijven. Toen de onderzoekers de mensen die niet gereageerd hadden op de rook ondervroegen, werd door de proefpersonen meestal als reden opgegeven dat ze niet geloofden dat er brand was. Ze hadden een andere verklaring voor de rook bedacht. Tja, wij mensen, willen niet graag uit de toon vallen en we geloven graag dat het niet zo gevaarlijk is.[1]
 
Het voorbeeld illustreert enkele redenen waarom we moeizaam in beweging komen ondanks dat we weten dat we middenin een crisis zitten. Leerlingen uit het VO die ik spreek voeren vaak op dat ze het gevoel hebben dat het geen zin heeft om iets te doen, omdat ze denken dat het geen enkel verschil maakt en ook…..dat het zo deprimerend en verontrustend is, dat ze er liever niet aan denken. Pubers zijn net mensen en ze leggen hier precies de vinger op de zere plek.
 
Bij mezelf herken ik deze mechanismen ook. Vrienden zeggen, als ik me veel zorgen maak: “Marij, het is te groot. Je kunt de zorgen van de wereld niet in je dagelijks leven meeslepen. Je tilt de last van de wereld op je schouders.” Het punt is alleen….ik kan er niet meer om heen. Als ik aan het hardlopen ben zie ik overal blikjes en flesjes liggen. Ik ruik uitlaatgassen, ik hoor het continue auto-geraas, ik heb verdriet van de dramatische praktijken waarin vluchtelingen belanden, en nieuws over bosbranden of diersoorten die in rap tempo verdwijnen hakt er echt in bij mij. Bovendien, als ik gewoon goed kijk naar mijn eigen omgeving, dan zie ik dat het niet goed gaat. Ik kan daar mijn ogen niet meer voor sluiten. Negeren is ingewikkeld geworden. Het kan ook niet meer, want we hebben kinderen, en een morele verantwoordelijkheid om hier niet meer onze ogen voor te sluiten.
 
In mijn zoektocht naar hoe ik dit meeneem in mijn werk voor Hart op Groen en hoe ik die zwaarte werkbaar houd, stuitte ik op het prachtige werk van ecofilosoof en systeemtherapeut: Joanna Macy en ‘The work that reconnects’. De kern van haar uitgebreide onderzoek en praktijkwerk met inmiddels duizenden mensen over de hele wereld, is juist het onder ogen zien van je eigen gevoelens (van pijn, verdriet, verwarring) hierover, niet wegduwen, negeren, wegredeneren, maar zien en voelen. Dat is niet om er daarna in te verdrinken, maar juist om te voelen wat je bijdrage zou kunnen zijn, als je dat wilt, om de wereld, vanuit je verbondenheid ermee, de goede kant op te duwen. De kant op van verbondenheid, saamhorigheid, de kant op van een grote ommekeer.

Haar werk raakt me, het is heel kwetsbaar, omdat ik niet om mezelf heen kom en ik moet onderzoeken hoe ik me eigenlijk met mijn omgeving verbind. Hoe doe ik dat met de mensen om me heen? En wat heb ik met de plek waar ik  leef, wat weet ik ervan? Ik ben bepaald geen indiaan, ik heb eigenlijk bijzonder lang op deze plek geleefd, zonder me er echt mee te verbinden. Ik heb geen bijzonder groene vingers, ik 'doe maar wat', en ik weet eerlijk gezegd niet zo heel erg veel van de natuur. Joanna's werk daagt me uit en ik ploeter nog even door.
 
In mijn nieuwe workshops, die ik onder andere geef gekoppeld aan de doorgeeftoekomststoel (nu in Wognum) geef ik dit een plek. Niet zweverig, juist heel concreet en dichtbij, omdat dat ook niet anders kan. No-nonsense, positief, maar wel eerlijk en open, want dat heeft deze tijd nodig. Dat we durven te kijken, naar onszelf, naar onze omgeving, naar hoe we daar mee omgaan en naar waar je mogelijkheden, talenten en kansen liggen om iets bij te dragen, vanuit jezelf of vanuit de organisatie waarin je werkzaam bent.
 
Ik geef die workshops voor 250 euro aan groepen/teams/organisaties. Daarvoor ontvang je 1 maand de doorgeeftoekomststoel en een workshop van Hart op Groen. Meld jij je aan om de stoel te ontvangen? Schuif je een prachtige stoel aan, aan jullie vergadertafel en omarm je een groene start van 2020? Fem (9 jaar) maakte een filmpje. Ze wil ons graag vertellen waarom zij de werelddoelen (Sustainable Development Goals) die gekoppeld zijn aan een ommekeer naar een betere wereld, zo belangrijk vindt. Het filmpje is voor ons een proef......omdat we meer willen doen met die doelen en we dat graag met jonge mensen samen doen.

Ik pers deze week en volgende week met veel jonge en oude mensen van oude doppen kersthartjes. Dat kan ook nog bij jou op school, in de hal van je organisatie of in de bibliotheek. Ik deel mensen hartjes uit en zet zo de kerst een klein beetje op groen!

Meer informatie:
Info@hartopgroen.nl of
http://hetcircuscirculair.nl/toekomststoel



[1] Uit ‘Active hope’, how to face the mess we’re in, without going crazy, van Joanny Macy en Chris Johnstone.



ShareThis Copy and Paste