<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=1122557164519905&ev=PageView&noscript=1" />

WE MOETEN UITERMATE BESMETTELIJK GEDRAG VERTONEN

De afgelopen maanden heb ik me ondergedompeld in klimaatverandering en ben ik de zoektocht aangegaan naar mijn missie te midden van de ecologische ramp die zich lang onzichtbaar aan het voltrekken was, en die nu stukje bij beetje in zijn volle omvang zichtbaar wordt. Heb ik daar een rol in? Wat wil ik mijn kinderen meegeven, mijn familie, mijn vrienden, mijn omgeving? Of wil ik die rol van helemaal niet meer pakken? De verdieping in klimaatverandering heeft de bodem onder mijn voeten weggeslagen. Ik heb er een rugzak bij. Mijn rugzakjes stop ik graag vol met fijne dingen, omdat ik in het leven geloof, ik van het leven hou en ik van ontzettend veel dingen kan genieten. Maar deze rugzak voelt zwaar. Daar is, zonder dat ik het wilde, in de afgelopen maanden een baksteen in terecht gekomen.
 
Ik fiets door de stad en voel verontwaardiging bij ieder blikje of flesje op de grond. Waarom komt die statiegeldregeling er niet doorheen? Waarom gooien we dat uberhaupt op de grond? Ik sta bij de supermarkt met mijn eigen tasjes voor mijn fruit en groenten. Ik heb ZO mijn best gedaan en toch is daar weer de verontwaardiging. Ik wil geen plastic op de band leggen, maar leven zonder plasticafval is MOEILIJK. Ik zit in de tuin en kijk naar mijn planten die het loodje aan het leggen zijn door de aanhoudende droogte. Ik zit in de auto onderweg naar een afspraak en sta in de snikhitte in een dampende CO2 file. En weer de verontwaardiging met daarbij een nieuw gevoel: schaamte. Schaamte omdat ook ik bijdraag aan het drama dat zich recht onder onze neus voltrekt. Vast in een systeem van keuzevrijheid, wat een zaligheid die vrijheid. We doen wat we willen, we groeien, genieten, reizen, consumeren. Joris Luyendijk verwoordt het scherp in de Correspondent: sloopt de ideologie van keuzevrijheid onze samenleving, onze planeet? Wat is er nodig om uit ons totaal vastgelopen en allesvernietigende systeem te breken?
 
Systemisch werken en denken heeft me altijd gefascineerd. Tijdens mijn opleiding is dat een van de weinige dingen die een onuitwisbare indruk op mij maakten. En in mijn werkzame carrière in de zorg en op het grensvlak van onderwijs en zorg is het wederom het systeemdenken dat me fascineert en dat ik inzet om situaties die zijn vastgelopen in beweging te krijgen. De strateeg in mij denkt door de systemen heen en zoekt naar touwtjes om aan te trekken, radartjes om aan te draaien, denkt na wat ik kan inzetten aan communicatie, aan middelen, aan mensen, om een beweging ten goede te keren. Het systemisch werken lijkt weer mijn anker te zijn. 
 
Luyendijk trekt een treurige vergelijking met een patiënt die al jarenlang longkanker heeft. “Stel dat de longkankerpatiënt aankondigt haar sigaretten verbruik voor 2030 met de helft terug te dringen en dat zij dan trots roept: “hiermee loop ik voor op de andere longkankerpatienten”. Vervang longkanker door klimaatontwrichting en de sigaret door CO2-uitstoot en je hebt een heel redelijke samenvatting van het klimaatakkoorddat vorige week is bereikt.” (…) “Dit is alleen geen wedstrijd met andere patiënten. Dit gaat om het bestaan van menselijk leven zoals we dat kennen.” 

ShareThis Copy and Paste